कोराना कहरका बीच ९५ औं साहित्य श्रृंखला

२८ जुन, हङकङ– विश्वव्यापी कोराना कहरका बीच कोराना कहर विशेष सृजना वाचन तथा समीक्षा गर्दै ९५ औं हङकङ साहित्यिक साझा श्रृंखला सम्पन्न भयो । साहित्य श्रृंखलाकी संयोजक सुनिता गिरीको अध्यक्षतामा जोर्डन स्थित नयाँपेजको कार्यालयमा सम्पन्न उक्त कार्यक्रममा उपस्थित साहित्यकारहरु लाल बहादुर गुरुङ, पूर्णिमा शाह, रमण गुरुङ, टी.बी. याक्खा, बिसु सम, सुनिता गिरी, गीता अधिकारी, आर्यन भण्डारी लगायतले आ–आफ्ना सृजन...

सपनाको अवसान

बादल यायाबर, काठमाडौ   झोक्किएको छु मेरो आँखै अगाडिको ग्रेटवाल जस्तै दायाँ लागेर बायाँपट्टि बायाँ लागेर दायाँपट्टि उल्टाई पल्टाई कति सुनाउनु जिन्दगीका गुनासाहरु ऐठेनहरु भाग्यले ठगिएका तथ्यहीन कथाहरु यी मेरै छेउको छिमेकी भित्ता कानहरुलाई ।   एक झुप्रो कथा आमाको केश एक छानोबाट आँशुको थोपा चुहुन्थे रित्तो भाडामा कुहिरोभित्र भूमिगत लाटकोसेरो...

मृत्युको भय

पुष्कर बराल, न्युयोर्क, अमेरिका   लाग्छ मृत्यु नजीक नजीक आउँदैछ हामी परपर भाग्न खोज्दैछौ ऊ झनै नजीक नजीक पछ्याउदैँछ हामी झनझन भाग्न खोज्दैछौ तर मृत्यु त यतै आउँदैछ अदृश्य बनेर बेग गरेर हावा जस्तै भएर संधै आफैलाई चाहिने हावा पनि अहिले भय रहित लाग्दैन हावा पनि सफा गर्दैगर्दै फेरूँ लाग्छ संधै हिड्ने गल्लीहरु पनि डरलाग्दा लाग्छन् बाटो सडकमा मान्छे हैन रोग...

कोरोना समय

 निरज बान्तावा राई, हङकङ   यो भौतिक र भर्चुअल दुनियामा एकाएक भाइरल बनेको छ एउटा सूक्ष्म भाइरस, गाउँ शहर हुदै देश महादेश अनि विश्व भरी संक्रमणको मृत्युजालमा मानब जीवन फसाउदै डरको ज्वालामुखी भएर बिस्फोटित भैरहेको छ कोरोना भाइरस…. यस्तरी कि अहिले एक्लाएक्लै, आफ्नै घर भित्र बन्दी बाच्न बाध्य छ सामाजिक मान्छेको सामाजिक जीवन र बाहिर खुल्ला सड...

रुबाई, मुक्तक

प्रकाश आङ्देम्बे, झापा दमक   (क) आफुलाई भुलेर अरुको चियोचर्चा गर्नुपर्छ यहाँ त अरु मरे मरुन आफ्नो झोली भर्नुपर्छ यहाँ त साह्रै असल, साह्रै राम्रो, मिलनसार भने सबले जाबो यत्ती प्रसंसा सुन्न पनि मर्नुपर्छ यहाँ त ।   (ख) प्रत्येक प्रहर सिनोमा हुन्छ सम्पूर्ण रहर सिनोमा हुन्छ जतिनै उचाईमा उडे पनि गिद्दको नजर सिनोमा हुन्छ ।   (ग) लाग्छ सिमापारक...

दलितको बेग्लै सुर्य कहा छ ?

भानु दाहाल, काठमाडौ   झाडिभित्र एक थुङ्गा फुलेको गुलाफजस्तो छोरो बुहारी लिनगएको, अझै आइपुगेको छैन, अब हरेक साँझ बत्ती बालिनेछन्, ढोका उज्यालो हुनेछ र मन लाग्नेछ घरै बसिरहूँ जस्तो स्त्रीको ममतामय वासनाले घर न्यानो हुनेछ छोरो बुहारी लिन गएको छ मानबहादुर विश्वकर्मा एकछिन आरन छोडेर हर्ष, उमङ्ग र खुशीहरूसँग आगनमा बालन नाच्छ छोरो बुहारी लिन गएको छ ।   एक्...

विश्वास गर्नै पर्यो

नरजित राई, हङकङ   माइक्रोसकपिक कोभिड १९ र अन्य जीवाणुहरु सङ्ग बच्न सेन्टिलाइजरले सधै हत्केलालाई मालिस गरिरहे सबै जीवाणुहरु सायद भुसुक्कै भए होलान।   जन्तर जस्तै बस्तु भाइरस सट आउट रे जीवाणुहरुसँग बेसमारि प्रतिरोध गर्छ रे मैले पनि काधमा झुन्डाइ दिए सायद भाइरसहरु रूँदै भागे होलान।   बटम थिचे पिलपिल गर्छ इलेक्ट्रिकल भाइरस सट आउट रे ...

हातको गिलास

राम के.सी. 'बिवस' बागलुङ गलकोट, हाल हङकङ   हातको गिलास भुईमा खस्दै थियो अह मैले खस्न दिईन खसेको भए सायद टुट्थ्यो होला टुक्रा ट्क्रा भएर फुट्थ्यो होला अह मैले खस्न दिईन,   मेरा जिन्दगी पनी कता कता त्यस्तै थियो कुनै लतमा फस्न दिईन फसेको भए सायद मृत्यु रोज्थ्यो होला कतै एकान्त कतै सुनसान खोज्थ्यो होला अह सम्हालेर राखे फस्न दिईन,   मेरो मन पनी क...

गजल

बज्र कुमार थुलुङ, हङकङ   धर्तीको रुप बिगारेपछि,आकाशमा बार लगाएपछि, आएको हो कोरोना, मान्छेले मान्छेलाई खाएपछि।   विज्ञानको तुजुक देखाएर,खुब वलिष्ठ भा'थ्यो मान्छे ! क्या निरीह भो उहि,समयले मृत्यु सामु उभ्याएपछि। आएको हो कोरोना, मान्छेले मान्छेलाई खाएपछि।   कुनै जीव-अजीव होइन, भाइरस मान्छे नै हो यार, यसो भन्दै रुन्छ वैज्ञानिक, दुनियाँ आज डुबाएपछि । आएको...

“विदेश” अनि “आमा”

अनोज रोक्का, हङकङ   एउटा प्राप्ती अनि सपनाको रंगिन संसार नियाल्दा नियाल्दै जीवनको अन्तिम सार मैले तिमीलाई सोचाईमा मात्र राखे ।   अनेकन कुरा गरे, तिम्रो खुसी भन्दा थिएन अलग मनै त हो, नदेख्दा नी तिम्रो तस्बिर र प्रेमको अनगिन्ती झलक थिएन कुनै पलक, जुन सपनामा तिमी हुन्नथ्यौ ।   जीवनकै आधा भाग कखगघ मा लिन भए बाँकी रहेको दिन, तिम्रै भौतिक सुखका लागि ...

बांचे गाउँ छिर्ने हो

मोति चाम्लिङ, हङकङ   अब फेरि त्यो स्याल धोती फूल आंगनमा फुलेको हेर्न बर्शौं पछिका गुनासाहरु नाङ्लो भरी फिजारेर मन सिलाउंदै केलाउन आतुर छ मन चुहिएको बलेंसिबाट बर्षे झरी सिकुवाबाट छल्दै लुत्त घर भित्र छिर्न।   भाग्यमा लेखिएको छ भने उहिलेका दुख र बेदनाका कथा आंग चिलाएर फेरि कन्याउदै मनमुटुबाट आलै ओकलेर छांदमारीको हिक्कामा संगित भरेर एउटा...

कविको आत्मा सयर

प्रगति राई, काठमाडौ   धेरै भएको थियो–मानिसहरूले मृत्यु भुलेका बहत्तर सालको भुकम्प कति नै पुरानो भयो र ? तर कति चाँडै मानिसले भुलिदिएछन्–मृत्युको शाश्वत सत्य ।   हरवखत मृत्यु सम्झिरहने एउटै मान्छे त थियो–उही कवि ऊ सम्झाइरहन्थ्यो मानिसहरूलाई– मृत्यु टाढा छैन, यतैकतै हाम्रै वरिपरी अदृष्य भएर घुमिरहेको छ मृत्यु अघिको समय मात्र हाम्रो हो, मुत्यु अघिको जीवन मात्र ...