literature.bagaicha.com
Send us your Literature
Literature Home | Archives | Post Literature | Top Rated | Advance Search | Contact Us Welcome Guest ! Please Login or Register a new account for free.

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
11111
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : January 07, 2009 | Author : भद्रगोल किराति
Category : Story / कथा | Views : 834 | Rating :

  
भद्रगोल किराति

          विशेषगरी युवाहरू गाउँबाट रहरका पोका-पन्तराहरू बोकेर सहर पसेका हुन्छन् । ढिंडो, साग, सिस्नोसँगै स्वादिला सपना देखेका हुन्छन् । आज म पनि सपनाकै सहरमा विगत केही समयदेखि बसेको छु । "कर्म जे भएपनि गर तर अधर्म पटक्कै नगर है मेरा शाखा-सन्तान हो" भनेर हजुरबुवाले तमाखु तान्दै हामीलाई भन्नुभएको सम्झेर लगनखेलमा चिया र मःमः पसल खोलेको पनि एकवर्ष बितेछ । गोजीमा मोबाइल बज्यो, उठाएँ, बडाबुवाको छोरा (दाइ)ले पुल्चोकबाट फोन गर्नुभएको रहेछ । "कहाँ छस् ? फुर्सद भए आइज न, जुपिटर मेनपावरमा कतारको लागि खुलेको छ रे, तेरो भाइको लागि बुझिहालौं ।" दाइले आस गरेर बोलाएपछि मैले पनि पसलमा सहयोगी भाइ र मेरो आफ्नै भाइ सुमनलाई सामान्य निर्देशन दिएर १२ बजे माइक्रोबसमा कुपण्डोलतिर हानिएँ । दाइ ठीक्क पुगिराख्नुभएको रहेछ, भर्खरै पत्रिकामा छापिएको विज्ञापनको करामतलेहोला मान्छेको ताँती लामै देखियो, सोधपूछ गर्ने ठाउँमा गएर बुझेपछि थाहा भो कतारकै भवन निर्माण कम्पनीले कामदार मागेको रहेछ । आकर्षक सेवा-सुविधा भएपनि भवन निर्माण कार्यमा पोख्त र केही ठूलाखालका सवारी चालक मागेको बुझियो । जम्मा दस्तुर भनौँ या काम लगाएवापत मेनपावरलाई तनाखा असीहजार रुपैयाँ लाग्नेरहेछ । सम्झिएँ- मेहनत गर्न पनि अब शुल्क तिरेर मात्र पाइने जमाना कहिले हट्ला ? हाम्रो दर्बिला पाखुरा, मन-मस्तिष्क, सगौरव, हाम्रो पसिना कहिल्यै हाम्रै माटोमा पोख्न, प्रयोग गर्न पाइएला ? दाइलाई सोधेा, "होइन माइला भाइलाई किन बाहिर पठाउन लाग्या ? लायकको छ, भर्खर एस.एल.सी. पास गरेको छ, गाउँको स्कूलबाट भएपनि प्रथम श्रेणीमा पास गरेको छ, फेरि हाम्रो स्कूलमा उच्च मा.वि. पनि बनेको छ ।" दाइको जवाफ आयो, "सन्देश भाइ, तिमीले भनेको जस्तै मेरो पनि सोचाई हो । भाइको पनि रहर र आमा-बाबुको संयुक्त योजना बनेको रहेछ, म पनि यसो यो कुहीरेको भारी बोक्न आउँदा बुझौँ भनेर आएको हो क्यो ।" हामी गफ गर्दै बागमती पुल तरेर त्रिपुरेश्वरतिर लाग्दैथियौँ । मेरो सानो काम न्यूरोडमा थियो । दाइको पनि ट्रेकिङ अफिस ठमेलतिर हिँड्दै जाने सोचाइले गफिादै गयौँ । "देशको समस्याको मूलजरो भनेकै बेरोजगार हो, भाइ ता आफैँ सम्झि त- चोक्टिँदै-चोक्टिँदै गएको बारीमा कति खेती गर्नु ? फेरि नगदेवाली, फलफूल लगाउँ भन्दा कहाँ लगेर बेच्ने ? फेरि नगदे वाली, फलफूल लगाउ भन्दा कहाँ लगेर बेच्ने । गाडीको अनुहार हेर्न तीन दिन हिँड्दा पनि देख्नु मुश्किल पर्छ । पढ्यो-पढ्यो सकिएको दिन हातमा प्रमाण-पत्र पर्छ, जागिर हुँदैन । आफ्नो बलबुताले भ्याएको सीप प्रयोग गरेर स-साना उद्योग-ब्यापार गरौं भन्दा पनि पूँजी चाहियो । हामीलाई कसले पत्याउने ? फेरि यो अस्थिर राजनीतिले वाक्कै पारेको छ । त्यसैले भाइलाई ऋणपान गरेर पठाउन खोज्या खोई के हुने हो । फेरि डकर्मी सिकर्मीलाई प्राथमिकता दिने जस्तो बुझियो, केटोसँग सीप पनि छैन । एस.एल.सी. पासले केही सिप नदिँदोरहेछ । खाली अक्षर चिन्ने त रहेछ नि सीपमुलक पढाई भए पो ? अब हेर न घरको भर भनेकै अब म र भाइ माथि छ । जवान भए पछि कमाईतर्फ नसोचे पनि नहुने ।" हामी गफ गर्दै हिाडिरहेको थियौं, दाइको नजर एक्कासी रंगशलातिर युवकहरूको ताँतीमा पर्छ । "होइन भाई यो रङ्गशालामा के-को लाइन हो यति लामो ? तल खेल मैदानदेखि माथिसम्म हजारौं लाइनमा छन्, आज यहाँ खेलकुद कार्यक्रम छ कि क्या हो भाइ ?" दाइको गलत ठम्याइलाई प्रष्टयाउन म बोल्छु, "ल दाइ पनि ! आजको पत्रिका हेर्नु भएन ? सरकारले कोरिया जाने र्फम भराउँदै छ, त्यही प्रक्रियाको लागि र्फम भर्न लाईन बसेका हुन् यिनीहरू । हत्तेरिका लौ हेर त यत्रा नौ जवान युवा युवतीहरू बाँझैं रहेछन् । यि त नमुना मात्र त होला नि नेपाल सरकारले योजना बनाएर काममा लगाए के हुँदैन ? युवाशक्ति गाउँघरमा त्यसै बरालिइरहेका हुन्छन् । सरकार त आँखा देख्दैन, कान सुन्दैन भनौं यी युवाहरू पनि भट्टी पसलमा, तासका खालमा, क्यारिमबोर्डका वरिपरी झुम्मिन भन्दा गाउँघरका टोल छिमेकमा राम्रो काममा लाग्दा नि हुने नि, आँखा भए पो देख्छन् । अँ साँच्ची दाइलाई इलामको एउटा घटना थाहा छैन होला ?" "कस्तो घटना ? अब इलाम नेपालकै चर्चित, रमरणीय ठाउँ हो, के हो भन त ?" "इलाम अलि प्रख्यात जिल्ला हो क्या दाइ ��"लन, अम्लिसो, अदुवा, अलैाची, अर्थोडक्स चिया, अकबरे खोर्सानी जस्ता धेरै अ छन् । त्यहाँ ती सबै अ इलामेली पौरखले उत्पादन भएका छन् । त्यो त तपाईंलाई पनि थाहा छ, अर्को महत्वपूर्ण घटना चाहिँ दृष्टिविहीन दाजुभाईले मिलेर सयौं मिटर लामो मोटर बाटो खनेर गाउामा मोटर पुर्याएका छन् । लु हेर्नोस त घरै छेउमा गाडीको बाटो पुगेपछि अब के को दुःख हुन्छ, उत्पादन भएका सागसब्जी, फलफूल बजार पुग्छन् । घरमा सहरका उत्पादन । अब आँखा नदेख्ने ती दृष्टिविहिनबाट सिक्ने कि नसिक्ने ? हामी छरपष्ट कुदिहिँड्ने तन्नेरीहरूले ?" "हो नि भाइ । सबै मिले त कोशी पारि उकालो बगिहाल्छ नि यहाँ त मिलेर काम गर्ने पो कसैले जाँगर चलाउँदैनन् त । जनता र देश हाँक्ने यी नेताहरू छन् नि यी नेताहरू हेर त मिलेर जाँदा पनि त हुन्छ नि । देशको खातिर अब दलको चुरीफुरीको लागि जयनेपाल भन्यो, लालसलाम भन्यो के-के भन्यो मुहान साङ्लिए पो खोला साङ्लिन्छ । मुहानैमा धमिलो छ ।" "हो दाइ यसैले भद्रगोल भइरहेको छ, लौ रत्नपार्क पनि आईपुगेछ । यो पार्कमा बसेर थकाई मार्दै बदाम खाएर आ-आफ्नो काममा छुट्टि��" ।" सहमतिमा पार्क भित्र छिरेर बस्यौं । वरिपरी मान्छे नै मान्छे देखिन्छन् । गाला पट्पटी फुटेका, राता स्याउ जस्ता हिमाली मनहरू, तराईका राजवंशी, धिमाल, यादव, थारूहरू पनि छन् । पार्कमा चुच्चा नाख भएका खस ब्राम्हणहरू, थेप्चा बाटुला मङ्गोलहरू आ-आफ्नै धुनमा जोडी बाँधिएर पार्कमा सुस्ताइरहेका थिए । समग्र भाषा-भाषी, धर्म देखिँदा सानो नेपालको विशाल चित्रण देखिन्थ्यो । पार्कमा सबैको अनुहार नियाल्दा र यसरी छुट्टीको दिन नभए पनि आराम पूर्वक बसेको देख्दा अधिकांशसँग श्रम गर्ने थलो नभएको बुझिन्छ । ए बदाम, चना-बदाम भन्दै एकजना चना-बदाम व्यापारी काँधमा डालो बोकेर हामी नजिक आए । हामीले १० रूपैयाँको लिएर खोष्ट्याउँन थाल्यौं ।

          बदाम खोष्ट्याउँदै मैले नै कुरा पनि खोष्ट्याउन थालें, "हेर्नुस न दाइ यो ठाउँमा प्राय:जसो युवाशक्ति देखिन्छ । यिनीहरूको मनमा कति कुरा खेलिरहेको होला है ? कतिलाई देशको राजनीतिले गाँजेको होला । कतिलाई आन्तरिक समस्याले पोको पारेको होला । यी सबैको मनमा पस्न पाए त कस्तो हुन्थ्यो है ?" दाइ मुसुक्क हाँस्दै मलाई हेरेर भन्नु भो, "ऊ त्यो परको चखेवा जोडीको मनमा जा, गएर पस्न, के-के रहेछ । दुवैजना गलल हाँस्यौं । त्यतिकैमा एकजना तराईमूलकाझैँ देखिने मानिस "पिरो चना चटपटे" भन्दै आईपुग्यो । म अलि पिरो अमिलोमा रूची राख्ने भएकाले मागें, पाँच रूपैयाँको, त्यति खेरै मेरो पछाडि एउटा खाम भूईंमा देख्यौँ । प्रापकः मानबहादुर कामी, गुदेल ४, सोलुखुम्बु । प्रेषकः धनबहादुर कामी हाल काठमाण्डौ- बाहिर खाममा लेखिएको थियो । भित्र एउटा पानामा यस्तो पत्र ब्यहोरा देखें ।

पूजनीय बुबा आमा सेवाढोग !

            प्यारी श्रीमती, मुटुको टुक्रा छोरा र भाइ-बहिनीमा अपार सम्झना । आजसम्म तपाईंहरूको आशिर्वादले आराम छु, सोही कामना गर्दछु । आजका मितिले म भोलि उड्दैछु । सबै काम ढिलै भए पनि भएको छ । अब अरबमा गएर हेर्न मात्र बाँकी छ । ईश्वरको कृपाले राम्रै होला । आफ्नो फूसले छाएको घरै भएपनि छाड्दा मनमा चसक्क हुँदोरहेछ । अब त मकैको धानचमर पनि निक्लीसक्यो होला । बाबा, हाम्रो ऋणको पीर नगर्नु कमाएर पहिले ऋण तिरौंला, बचेको रकमले सामान्य बन्दव्यापार वा सानो उद्योग चलाउँला । हिजोमात्र काठमाण्डौमा पत्रिकाभरि एउटै खबर व्यापक फैलिएको थियो- भोजपुरका एकजना दाइ रहरको बाकस भरेर ल्याउन खाडी गएका आफैं बाकसमा फर्केछन् । धेरै डोल्माहरू अत्याचार ब्यभिचार सहेर पनि बसेका छन् रे । आफ्ना रहरहरू पनि भेडा र ऊँटहरूसँगै हराई पठाउँछन् रे तर जे सुकै होस् मसँग हरपल तपाईंहरूको माया सम्झना छँदैछ । सपनी, अब त बिस्तारै हाम्रो छोरा बामे सर्छ होला । उसको राम्रो ख्याल गर्नु । पछि उसको जीवन आफ्नै देशमा फुलाउन पाउनु पर्छ । भाइ तिमी युवाहरू देशका दलिन हौ । बाँझो-बारी जोतेर मलिलो पार्ने बहर हौ । राम्ररी पढ । आँखा खोल । भित्रै देखि हामीलाई समाजले अझै मान्छेको पूर्ण दर्जा दिईसकेका छैनन् । अब हामी मान्छेहरू भित्र पनि उत्कृष्ट मान्छे फलामलाई आकार दिने हौँ भनेर देखाउन सक्नुपर्छ । अब पूर्ण अक्सिजन, सफा हावा, पूराना पातहरूले होइन नयाँ युवा पातहरूले दिनुपर्छ । धेरै के लेख्नु, मेहेनत गर । म कापी, कलम र फिसमा सहयोग गरौंला । भतिजको पनि ख्याल गर । म उता पुगेपछि फेरि पत्र लेखौंला । अहिलेलाई कलम बन्द गर्दछु ।

 

          तपाईंहरूको प्यारो

          बिनाधनको धनबहादुर

 

          पढेर दुवै गम्भीर भयौं । दाइ अफिस जानु भो, मैलेचाहिँ सुन्धारा हुलाक पुगेर चिठ्ठी खसालीदिएको थिएँ । अब त सायद उसको घर पनि पुग्यो होला ।
  
सोताङ-, सोलुखुम्बु



1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Story / कथा category

बाटुलीको बैँश
अन्धा जनता
'क्याफे वान'
लाहुरे विरासत
लाहुरे विरासत
अभियान
सल्लाह
विकास
छायाँसँग एकरात
कोठा खोज्नुको पीडा र छाँया
सिपाहीको सपना
आइमाई
खीर
पापी समय र निष्ठूरी मायालु
वास्तविकता
बाजेको कथा
छरपस्ट तन्नेरीहरू
मृग तृष्णा

   
Column / स्तम्भ

    Random Pick
डेढ दशक अगाडी विदेशतिर हुर्इकिँदा यी हातहरुले कलम समातेर सिर्जना गर्न पाईएला भन्ने सयमा एक प्रतिशत पनि सोचेको थिईन । सोच्नु पनि कसरी ? परदेशमा पाईला टेकेपछि जे पर्ला सोही टर्ला भन्ने हेतुले हिडिएको हुन्छ । फेरि साहित्य सिर्जना जस्तो गहन कुरा वास्तवमा चानचुने विषय वस्तु अवश्य होइन । त्यसैले कहिले कही आकाशको फल आँखा तरी मर भन्ने उखान सो सरह होला कि जस्तो लाग्थ्यो साहित्य निर्माणका कुरा......

    Statistics
Total Articles
669
Total Authors
230
Total Views
417037
Total Categories
16

    Advertisement

  More Links
Mulbato dot com
Shrijana dot com
BlackLiterature dot com
NepaliKavita dot com

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2009 © www.literature.bagaicha.com