Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : October 24, 2011 | Author : युवराज नयाँघरे
Category : Memoir / संस्मरण | Views : 972 | Rating :

  
युवराज नयाँघरे

     उडुसका खानिमा परिएछ !

     हो, उडुसैउडुसको गुँडमा पुगेछु म त । जहाँसुकै र जतासुकै उडुसको सिलिङबिलिङ । सोफा, ओछ्यान, कुर्सी, टेबुल, चकटी सर्वत्र उडुसको डरलाग्दो आतङ्क । दिनरात उडुसको चर्चा । रातोदिन उडुसको बयान ।

     उडुस आतङ्कले म भएँ महा दिक्क !

     वाल्कर बस्न थालेको धेरै भएकै छन् । सुरुकै दिनदेखि एक खालको डाबर देखियो शरीरमा ।

     एक जना बूढा रातभरि ग्यासमा काम गर्थे र उज्यालो खसिनसक्तै अपार्टमेन्टमा आइसक्थे । म लगभग कामविहीन थिएँ । वरपरका चिनारुहरुका जान्थें र इमेल चेक गर्थें ।

     ६१२ नम्बरको अपार्टमेन्ट ।

     मैले त्यहाँ प्रवेश गरेको दुई दिनपछि नै यो ठाउँ नबिर्सने वरिपरिका बाटा, आागन, पूर्वपश्चिमका दृश्य र उत्तरदक्षिणका कुइनेटा राखेा मनमा । त्यति भएपछि हत्तपत्त भुलिहालिदैंन ।

     हो, काम नभएपछि घर कुरुवा हुने नै भइयो !

     मूल कोठाको दक्षिणी भित्तोमा लामो कालो सोफा थियो । एक मध्यान्ह त्यसमै ढल्केको थिएँ निदाएँछु । ब्युँझदा त कुइनामा डाबरैडाबर !

     'निदाएको मौका पारी केले चिलेछ !'

     कुरा खेले मनमा ।

     चिलाउन रोकिएन । हातले माडमुड पारें, ठ्याम्मै रोकिएन चिलाउन । यसो यताउता हेरें, डाबर त देखिए झन् बडेमानका ।

     नुहाइधुवाइले ठीक होला कि भनेर खल्ल पखालेँ, तातो पानीले । अँहँ त्यसले टेर पुच्छरै लाएन । जिउमा अन्त पनि सरेजस्तो भयो चिलचिलाइ ।

     म बसेको अपार्टमेन्टलाई हेडक्वाटर भन्थे मेरील्याण्डका नेपालीहरु । कारण, जो आए पनि सुरुताका उसको थातथलो र खानपिन त्यहीँ हुँदो रैछ । एक-दुई जना गफाष्टकहरुले बूढालाई एकदुई बोरा चामल, आठदस किलो प्याजआलु र पाँचसात किलो कुखुराका फोक्से मासु पठाइदिँदा रैछन् । अनि त्यसलाई सितन भनेर दुई लिटर जतिको एउटा बोतल नि भित्रिँदो रै छ । अब भइगो नि हेडक्वाटरको मेजमानी !

     नेपालबाट पुगेका नेता, विद्यार्थी, समाजसेवी र कलाकारको सुरुताकाको अड्डै त्यै ।

     त्यो उडुसे गुँडमा म पुग्दा एक जना सरल मनुवा थिए, चिकित्सक । अनि त्यहाँ फुच्चे नेता, भगुवा खेलाडी र पुङमाङे कलाकारको धुइरो लागिरहन्थ्यो एकोहोरो ।

     ती मन लागी भान्सामा पसेर बोतल घुट्क्याउँथे, फ्रिजका अन्नपात खान्थे र लापत्ता हुन्थे ।

     लगभग धर्मशालै थियो अपार्टमेन्ट नम्बर ६१२ ।

     अनि सबै हिँड्ने बेलामा भन्थे-'उडुस त सल्केछ यहाँ पनि !'

     तिनले भनेको 'यहाँ पनि' बाट लाग्थ्यो-अमेरिकाका अरु राज्यमा पनि छ उडुसको बिगबिगी । त्यो सलह यो राज्य हुँदै यस घरमा समेत आएको ज्ञात सहजै आएको तिनका बोलीको अर्थ हुन्थ्यो ।

     खुबै भयो उडुस आतङ्क ।

     म त दिनभरि उडुस मार्दै बस्न थालेँ लगभग ।

     एक जना साथी म गए लगत्तै अन्यत्रै सर्नुपर्ने भयो । उनी सर्नुपर्ने कारण उडुस पनि हो भन्ने चर्चा त्यहाँ चल्यो ।

     बूढाको कोठा अरुका निम्ति निषेध थियो ।

     उनी रातिको निन्द्रा दिउँसो पुर्याउँथे घुरी-घुरी । एक गिलास हृविस्की, एक कचौरा मकै र गेडागुडीको परिकार, एक डबका भुटेको मासु र एक कप कडा कफी बुत्याएर बूढा निदाइहाल्थे भसभसी ।

     साँझ गएर बिहान आउने नित्य क्रमै थियो उनको ।

     एक दिन तिनी घुँडा मुसार्दै बसेका थिए दिउँसो । म एक्कासि पुग्दा उनलाई त सोधखोज गर्न सजिलो भएछ । बास्तबमा टाउसन प्लाजामा भेटिएको काम सिकेर त्यो दिन रमाएर फर्केको थिएँ म ।

     'रक लेभनतिरका कीरा सरे कि क्या हो य़ाँ नि ?'

     'कस्ता कीरा ?'

     'टोक्ने कीरा नि !'

     'उडुस भन्नुभा को ?'

     बूढा किन हो उडुसलाई कीरा मात्र भन्थे ।

     उनी जिउमा समेत डाबर उठेको देखाउन थाले । रातभरिको निन्द्रा नपुगेको रिस र हैरानी उनको अनुहार र बोलीमा ��"र्लिन थाल्यो ।

     बास्तबमा खुब परेका थिए उडुस ।

     उनले त आज मात्र थाहा पाए, तर उडुस आतङ्कले म निकै हैरान भइसकेको थिएँ । मलाई उडुसले साह्रै सताएका थिए ।

     बैठक कोठा बाहेक भान्सा, शौचालय, दुई सुत्ने कोठा थिए । ढोकाको पश्चिमी चेपमा जुत्ता र अरु खिचि्रङमिचि्रङ थन्काउन मिल्ने सानो खण्डे आलमारीजस्तो कोठा नि थियो ।

     बूढाको कोठा साह्रै सुग्घर, सफा र तनक्क तन्ना कसिएको हुन्थ्यो । म दक्षिणपट्टकिो कोठामा घरी, घरी बैठक कोठामा पसारिन्थेँ । यी दुबै कोठामा उडुसको सलह लगभग फैलिइसकेको थियो ।

     एक साँझ बूढा र म सिनेमा हेरिरहेका थियौं ।

     डिसेम्बरको जाडोले हिउँ ल्याउन बाँकी नै थियो । वरपरका रुख नाङ्गै थिए । अझै भयानक चिसो खेप्नै बाँकी रहेको सूचना टेलिभिजनको वेदर ब्रोडकास्टबाट थाहा हुन्थ्यो ।

     'म सब सहन्छु तर कीराको टोकाइ सहन सक्तिनँ । कति पटक कीरा ल्याउने विद्यार्थीलाई मैले य़ाँबाट धपाएको छु । बरु अपार्टमेन्टको महँगो भाडा आँफै तिर्छु । कीरा ल्याउनेसँग चैं बस्न सकिन्न !'

     बूढा बम्किए ।

     यो कुराले मेरो मन हल्लियो थरर्र । एकातिर काम नहुनु, अर्कातिर पराश्रति । अब मैले कसरी भन्नु, उडुस लागिरहेको कुरा ! म चुपचाप दिउँसो सोफाका चेप, सिरानीमुनिका उडुसका ढिल र खाटमुनिका उडुसका सेता फुल कपडाले पुछ्दै बस्थें ।

     उडुस मारेका ठाउँमा बस्थ्यो रातो टाटा ।

     सिरानीमुनि छपक्कै हुन्थे उडुसका बगाल । तिनलाई हातैले माडमुड पार्थें म । अनि देखिन्थ्यो रगतको गाढा टाटो ।  

     तै त्यो कोठामा त्यत्तिको आउँदैनथे बूढा ।

     'यो विद्यार्थीको कोठा !'

     उनले मलाई सुरुमै भनेथे ।

     'विद्यार्थी भनेका लापर्वाही हुन्छन् र ?'

     बूढाले नै सोधे ।

     'किन र ?'

     उल्टै सोधेँ मैले ।

     'हेर्नुस् न सबथोक छ, सबथोक छैन पनि !'

     उनी आफ्नै कोठा पुगेर बोले ।

     मोजाको रास, कपाल काट्ने मेसिन, रित्ता हृयाङ्गर, कोट हाल्ने धुलाम्मे खोल, फोहोरले भरिएको प्लास्टिकको भाँडो र असरल्ल बिजुलीको तार छ कोठामा ।

     मैला खोल र तन्ना छन् गद्दे ओछ्यानमा । टेबुलमा छ पुरानो कम्प्युटर । तुर्लुङ्ग झुण्डिएका फलामे पाताका झयाल । त्यसमाथि घुर्मैलो रङको पर्दा ।

     मलाई के थाहा, यी सबै रै छन् उडुसका दरबार !

     डरलाग्दो थियो उडुसको आतङ्क । भर्जिनियाबाट आएका साथीहरु नि उडुस-पीडा सुनाउँथे । रातभरिको काम, दिउँसो उडुसले निन्द्रा खल्बलाइदिएपछि पाएको सास्ती सुनाउँथे भाका फेरी-फेरी ।

     एक साँझ बडवाइजर खाएर भावुक थिएँ म । काम भएन कि दक्ष भइएन ! हृदय रमाएन कि डलरको मोहमा परिएन ! सहज भइएन कि लगाव दिन सकिएन ! छड्किरहेको थिएँ यस्तै कुरामा ।

     बूढा आए ।

     केही अघि मात्र काममा गएका उनी एक्कासि घर फिर्दा चकित भएँ म । उनी सिनेमा लगाएर फेरि बसिहाले झमझमे झोलका साथ ।

     'दाइ, चाँडै फिर्नु भो त ?'

     'भोलि सिनेटर ल्याउने कि भनेको । य़ाँ कीरा पसेजस्तो छ । कीरा भएको घरमा सिनेटर कसरी ल्याउनु ? साथीहरु भन्छन्, यहाँ आएर बस्यो कि घर नपुग्दै जीउ चिलाउँछ रे ! तपाईंलाई चिलेको छैन ?'

     मेरो प्रश्नलाई उनले दिएको उत्तर थियो यो ।

     अब उडुस आतङ्कबारे मैले के र कति मात्रै भन्ने ?

     मेरो रातभरिको निन्द्रा सारा चौपट भएको थियो । मलाई उडुसले पारेको आपत कसलाई भन्ने ? मेरो जिउमा उडुसले टोकेर पारेको राता-राता चिलचिलाउँदा डाबर कसले हेर्ने ?

     वास्तबमै ओछ्यान फेरी-फेरी सुत्थेँ म ।

     सोफामा सुतिनसक्दै सेता उडुस छिनभरमै रगत चुसेर राताम्मे भई कुनाकाप्चातिर लापत्ता हुन्थे । साना बच्चा उडुस नि पुटुस्स भएर मेरो रगत पिएर चेपतिर पस्थे ।

     अनि हुन्थ्यो औडाहा ।

     चिलाएर जीउमा काउछो दलेको पीडा हुन्थ्यो । चिलाएको ठाउँमा कन्याउँदा-कन्याउँदा टट्याउँथ्यो । अनि बिस्तारै पोल्थ्यो । छँदाखाँदाको जिउ घाइते हुन्थ्यो ।

     'हत्तेरिका, उडुसलाई रगत चुसाउन अमेरिका आइएछ !'

     निन्द्रा खल्बलिएको झोँकमा भन्थेा म ।

     सोफापछि म दक्षिणपट्टकिो गद्दे ओछ्यानमा पस्थेँ । सुरुको एकैछिन त झकाउँथेँ म । तर मेरो निन्द्रा कुरेर बसेका उडुसका सलह जब मेरो शरीर डस्न थाल्थे अनि भङग हुन्थ्यो निन्द्रा !

     अब के हुन्थ्यो मध्य रातमा ?

     उही तकियाका चेपमा बसेका उडुस मार्यो । तिनका फुल किचिपिची पार्यो । भित्तामा दगुरिरहेका ढिल उडुस स्वात्तै दल्यो । खाटका कुनामा कुँडुलिएर थुप्रेका उडुसका बथान थिचथाच पार्यो ।

     त्यसपछि भुत्भुतायो-'हत्तेरिका, उडुसलाई रगत चुसाउन अमेरिका आइएछ !'

     अनि म आफ्नै रातो च्यादर बोकेर बैठक कोठाको मध्य भुँइमा गएर सुत्थेँ मज्जाले । कुनाकानी कम भएको हुनाले त्यहाँ उत्तिको उडुस लाग्दैनथे । उसलाई समेत लुक्ने ठाउँको अभाव हुँदो हो नि त !

     एक रातमा तीन ठाउँ हुन्थ्यो मेरो ओछ्यान !

     उडुसले गर्दा अपार्टमेन्ट नष्ट गरिएका कथा निकै सुनेथेँ मैले । उडुस आतङ्कले अपार्टमेन्ट खाली-खाली रहेर कम्पनी घाटामा गएका थुप्रै चर्चा मैले अरुहरुका मुखबाट नि सुनेथेँ ।

     एक रात बिर्सेर मध्य बैठक कोठाको भुवादार गद्दामा सुतिरहेको थिएँ, ढोकाको सिक्री बज्यो खिर्लिङ्खिर्लिङ् । उठेर ढोका खोलेँ, बूढा रहेछन् ।

     बैठक कोठामा पातलो तन्ना र तकिया देखेर उनले सोधिहाले-'आफ्नो ओछ्यानमा नसुती किन नि भुँइमा ? कीरा सल्के कि क्या हो ?'

     'जस्तै-जस्तै छ !'

     म बोल्दै शौचालय पसेँ ।

     अब के होला ? बूढासँग बस्नुपर्ने यत्ति हो कि ? भरेदेखि काँ होला डेराडन्डा ? बूढा कति झ्वाँक्किएलान् ? म पाकिना थालेँ ।

     'आज सिनेटर नआउने भए । हिलारीलाई श्रद्घाञ्जली दिन मकहाँ कार्यक्रम नराखी भएन । नेपाल चिनाउने एडमण्ड हिलारीबारे अब अरुले बोलेनन्, म मेरै कोठामा भए नि श्रद्घाञ्जली समारोहको आयोजना गर्छु । अब भ्याकुम लगाउँ, ओखती छरौं हामी दाजुभाइ !'

     मैले शौचालयको ढोका खोल्दा सुनें यो कुरा ।

     अनि सुरु भएथ्यो त्यो दिनको उडुस सफाया अभियान । सफासुग्घर र बढारकुाढार अनि पुछपाछ गर्दागर्दा लोथ भइयो । पासुँला बटारुन्जेल भ्याकुम चलाइयो । कुनाकाप्चा कपडाले झारझुर पारियो । सोफा उल्ट्याएर छरियो ओखती । अनेक बास्नादार औषधीले सारा अपार्टमेन्ट सुवासित पारियो । अनि हामी गयौँ ढोका लगाई, अल्मेडातिर ।

     'धेरै ओखती छरेको ठाउँमा खान, बस्न र सुत्न हुंदैन । आज तीनै काम बाहिरै गर्नु !'

     विजय दाइले भनेपछि हामी गएथ्यौं ।

     रातको बाह्रबजेतिर सुत्नका लागि मात्रै आएथ्यौं । खानेपिउने सबै काम एउटा परिवारको जन्मदिनमा सामेल भई सम्पन्न भएथ्यो ।

     'नबोलाएको ठाउँमा म कसरी जानु ?'

     मैले भनेथेँ ।

     'होइन बोलाएका छन् । तपाईंलाई नबोलाएका हैनन्, मलाई भनेका छन् नि । कुरो सोझो छ, मकहाँ भएपछि मैले तपाईंलाई लान नमिल्ने कुरै होइन !'

     बूढाले अनेक कुतर्क गरी लगेथे मलाई ।

     त्यहाँ नि कुरो चल्दै थियो-'उडुसले हैरान गर्यो !'

     सोलोडोलो मोटाएकी एउटी आइमाईले भनी-'भुटानी शरणार्थीले उुडुस ल्याएका हुन् रे !'

     गिलास समात्नेहरु प्रतिवाद र समर्थन गर्दै थिए ।

     वास्तबमा उडुसको चर्चा र बखान आआफ्नै ढङगले त्यो भोजमा भइरहेथ्यो । त्यसबेला सारा मेरील्याण्डमा त्यसको प्रकोप भएको धेरैका मुखबाट व्यक्तिन्थ्यो ।

     अब उडुस आतङ्कबाट मुक्त भइयो र ढुक्कले सुत्न पाइयो भन्ने उल्लासमा थिएँ म । त्यो कुरा धरै पटक भनें पनि ।

     ओच्छ्यान सार्ने झन्झटबाट मुक्त हुने आशामा अपार्टमेन्ट पसें म ।




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Memoir / संस्मरण category

गीत संगीत मेरो मनको मृगतृष्णा मात्र भयो
म मुसुमुसु हाँस्दै अस्पतालबाट बाहिरिए
हङकङका साहित्यिक जमातमा भिज्न नसक्दा (डायरि नं २० अगस्त २०१४)
हङकङ, जीवन र भयभीतताको पराकाष्ठा
बन्दुक, बन्दना, जुवा र जुली
रोसीका हजार छाल
नीलगिरिको केरकार
कालु पाँडे हराएको खबर
मुक्तिनाथलाई स्वस्ति-स्वस्ति !
हर्क र बिस्मातसँगसँगै (सुरुसुरुमा कविता छापिंदाको प्रभावहरू)
चोखो प्रेमको अनन्त पिडा
मेरो वाउको गाउँ
प्यारी संगीनीको अन्तिम जीवन यात्रा
हङकङबाट काठमाण्डौसम्म
फ्रान्कोनियाको मेट्रो
मेरील्याण्डका उडुस
घुम्दै जाँदा साथीसँग मुक्का हाना हान
हेल्सेको रेडियो

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
तिमी बिश्वास गर्दैनौ होला,
मैले त अनुभव गरेको छु !
मेरो मानसपटमा त्यो अतित ज्युँदै छ,
मेरा आँगनीमा,
टक् टक् टक् गरी बजेका बुटहरु,
अनि काँधमा राइफल बोकेर !

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
687821
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com