Send us your Literature

    Main Categories
Editorial / सम्पादकीय
Interview / अन्तर्वार्ता
Poetry / कविता
Story / कथा
Essay / निबन्ध
Drama / नाटक
Novel / उपन्यास
Criticism / समालोचना
Article / लेख
Lyrics / गीत/गजल
Memoir / संस्मरण
New Talent / नव प्रतिभा
Review / समिक्षा
English / अंग्रेजी
Others / विविध

  More Options
Interview / अन्तर्वार्ता
Most Viewed / धेरै पढिएका
Top Rated / धेरै मत पाएका
Videos / भिडियो
Photos / विशेष तस्वीरहरु
Published Books / सृजनशील साहित्य समाजबाट प्रकाशित पुस्तकहरु

  Advertisement


Titles Description    Advance Search

Published : January 08, 2015 | Author : नरजित राई
Category : Memoir / संस्मरण | Views : 858 | Rating :

  
नरजित राई

संगीतबारे जिज्ञासा

गीत संगीत नसुन्ने र मन नपराउने मानिसहरू यो संसारमा कोहि छैन होला । मिठो गीत संगीत सुन्नाले मनमा आनन्द मात्र होईन यसले मानसिक पिडाहरूलाई समेत शान्त पार्ने औषधिको काम पनि गर्दछ भनिन्छ । कुनै-कुनै राष्ट्रहरूका अस्पतालहरूमा, संगीतलाई रोगको उपचारका लागि पनि प्रयोग गरिन्छ रे । बरिष्ठ संगीतकारहरू नै भन्छन " संगीतलाई परिभाषित गर्न सकिन्न किन कि यो अथाह सागर हो जस्लाई पौडिएर पार लगाउँन सकिन्न । " संगीत आकाशमा टिलपिल गरिरहने ताराहरू जस्तै हो जस्लाई गनेर गन्न सकिन्न । संगीत एउटा यस्तो रहस्य हो जस्ले बुझ्ने प्रयास गर्दा गर्दै संगीतकारहरूको अन्त्य हुन्छ रे । नेपालका बरिष्ठ संगीतकार, गायककार स्व: नातिकाजिले संगीत त भर्खर सिक्दैछु भनेका थिए रे । अर्का बरिष्ठ संगीतकार, गायककार अम्बर गुरुङले पनि आफू संगीतको बिधार्थी मात्र हुँ भनेका छन रे । यसले गर्दा गीत संगीतको निश्चित परिभाषा दिन निकै गाह्रो रहेछ भन्ने मेरो सानो दिमागले बुझ्न बाध्य भएकोछु ।

म पनि गीत संगीतमा सानै देखि नै निकै चाख राख्ने केटो थिए । म गाउँमा छँदा रेडियोबाट प्रसारण हुने कुनै पनि सांगितिक कार्यक्रमहरूलाई रिठ्ठो नबिराई अति चाख लिएर सुन्दथिए । म रेडियो नेपालका गायकहरूले मधुर गीतहरू गाएको सुन्दा मख्ख नै हुन्थें । मलाई त झन नारायण गोपाल, तारादेवी , अरूणा लामाका गीतहरू कतै बजेको सुने पनि उभिएर एकछिन भए पनि सुन्थें । यि गीत गाउँने मानिसहरू कस्ता हुन्छन होला  ?  रेडियोमा गीत बजाउने रेडियो स्टेशन कस्तो होला  ? त्यहाँ कस्ता मानिसहरूले मात्र बोल्छन होला ? संगीतकारका अनुहार कस्तो हुन्छ होला ? भन्ने सोचिरहन्थें । आफुलाई पनि काठमान्डौको रेडियो स्टेसनमा गई गीत गाउँनु पाए कस्तो हुन्थ्थो होला भन्ने पनि मनमनमा बिचार गर्द थिए । म गाउँको मान्छेले त्यस बेला काठमान्डौ पुग्नु नै चन्द्रमा पुग्नु सरह नै थियो भने रेडियो नेपालमा गएर गीत गाउँनु त मंगल ग्रहमा नै पुग्नु सरह थियो । म गीत, संगीतको अथाह सागरमा डुब्न नसकेता पनि त्यस पछिका दिनहरूमा कसरि संगीतमा झन प्रभावित भए भन्ने बारेमा मेरा संम्झनाका कोशेलिहरू तपाईहरूलाई सुनाउन चाहान्छु ।

 

गौरादहमा नयाँ सांगितिक कार्यक्रम

मैले सानै देखि झापा जिल्लाको जनता माध्यमिक बिधालय गौरादहमा नै पढें । म त्यस बेला कक्षा-९ मा अध्ययनरत थिएँ । त्यस बखत जनताको गीत गाउँनु पर्दछ मायाको गीत हैन भन्ने शब्द झापा तिर निकै चल्न थालेको थियो । मलाई जनताको गीत कस्तो हुन्छ भन्ने थाहा नै थिएन । मैले गीत सुनेको भनेको नै रेडियो नेपालबाट प्रसारण हुने गीतहरू थिए । एक पटक बिधालयको प्राङगनमा एउटा नयाँ किसिमको सांगितिक, कार्यक्रम समपन्न हुने कुरा सुनियो । मैले पनि बुझि-नबुझि साथिहरूको लहै-लहमा लागेर स्टेजहरू सजाउन सहयोग गरेको थिए । हामीहरूलाई गीत सुनाउनका लागि कहिलै नदेखेका, कहिलै नाम नसुनेका नयाँ कलाकारहरू गौरादहमा आएका थिए । उनिहरूले मादल, बाँसुरी र साराङगिका साथै काँधमा ढा्य्रोमा तारहरू भएका गीतार भिरेर स्टेजमा आए । उनिहरूले गीतहरूको भूमिका बाध्दै थूप्रै मन छुने गीतहरू गाएका थिए । उनिहरूको दिएका शन्देस, गीतको शब्द, संगीत र मिठो स्वर सुनेर दर्शकहरूलाई जुरुक-जुरुक उचालि रहेका थिए । म पनि ति दर्शकहरू माझ उनिहरूको मिठो गीतहरू सुनेर एकोहोरिदै बुरुक-बुरुक उफ्रिरहेको थिए । ति नयाँ कलाकारहरूले तलका गीतहरू जस्तै थुप्रै गीतहरू गाएका थिए-

मर्नै पर्छ एकदिन सबैले, हामी पनि मर्छौ,

हामी मर्दा जनताको शिर उठाई मर्छौ ।

संघर्ष हो जीवन, जीवन संधर्ष हो । जीवन देखि हारेर मर्छु नभन ।

आमा दिदि बहिनि हौ, कति बस्छौ दासि भई

मानिस छुत अछुत हुन्छ, मभन्दै भन्दिन ।

 

मलाई यि गीतहरूका लय र शब्दहरूले निकै प्रभाव पारिरहेको थियो । म उनिहरूले काँधमा भिरेका गीतार देखि त झन अति नै प्रभावित भइसकेको थिए । म पनि यसरि नै एकदिन काधमा गीतार भिरेर स्टेजमा गीत गाएर नै छाड्छु भन्ने मनमनै संकल्प पनि गरे । मैले पछि साथिहरूबाट ति कलाकारहरूको नाम जान्न खोज्दा शम्भू राई, जे बि टुहुरे, चेत नारायण राई मंजुल आदि भएको थाहा पाएको थिएँ । पहिले-पहिले पनि बिधालयको तर्फबाट सांस्कृतिक कार्यक्रमहरू त भई नै रहन्थे तर यस्तो मानिसहरूको मनलाई जर्याक-जुरुक्क उचालेर नबिन सोच तिर डोर्याउने कार्यक्रम गौरादहमा कहिलै भएको थिएन । यो कार्यक्रम गौरादहका लागि नयाँ र आँधि हुरि सरह नै भएको थियो । त्यो कार्यक्रम भन्दा पहिले बिसाल मानिसहरूको उपस्थिति कहिलै देखेको थिइन । त्यत्रो बिशाल बिधालयको पुरै चौरमा मानिसहरू टनाटन बरिएका थिए ।

यि गीत गाउँनेहरू कम्यूनिष्टहरू हुन । यिनिहरू कम्यूनिष्ट पार्टिका प्रचार-प्रसारका लागि आएका हुन भनि कोहि भन्ने गर्थे । हाम्रा दुख: सुखका गीतहरू पनि हुँदा रहेछन भन्ने पनि मैले भेटें । म र मेरा साथिहरू उनिहरूले गाएका गीतहरूबाट निकै नै प्रभावित भएका थियौं । हामीहरूले उनिहरूको गीत सुनेपछि नजानिदो पाराले कम्यूनिष्ट बिचारधारालाई अंगाल्न थालिसकेको थियौं । हाम्रो गाउँघरमा नयाँ मानिसहरू संग चिनजान पनि हुन थालि सकेको थियो । हामीहरू तत्कालिन नेकपा (माले) पार्टिका साधरण कार्यकर्ताहरू पनि भइसकेका रहेछौं । मैले जनताका गीतहरू सुने देखि मनमा गीत संगीत प्रति तृष्णा जाग्न थाल्यो । हामीहरू गाउँमा राति एक ठाउँमा जम्मा भई क्यासेट प्लेयरको माध्यमद्वारा नयाँ-नयाँ जनताका गीतहरू पनि सुन्न थालेका थियौं । हामीहरू झन सिध्दान्त नै नबुझि कट्टर कम्यूनिष्ट भएर निस्किएका थियौं ।

 

गितार बजाउने चाहना

मलाई गितार कसरि बजाउने होला ? कहाँ सिक्ने होला ? भन्ने दिमागमा चक्कर हुन थाल्यो । मेरो मनले गितारै-गितार मात्र सोच्न थाल्यो । म बाटोमा हिड्दै गर्दा होस या आलिमा, बजार जाँदै गर्दा होस या स्कूलमा, बाँया हातले गितारको कर्ड चाले जस्तो गरि दाँया हातले पेटलाई नै स्ट्रिङ संम्झि हावामा, मनले धुन निकालि-निकालि बजाए जस्तो गर्न थालें । मैले गितार बजाएर गीत गाएको सपनामा पनि देख्न थालें । म संग पनि एउटा गितार भइ दिएका भए शम्भू राईले झै गितार बजाउदै जनता गीतहरू गाउँथे होला भनेर सोचिरहन्थें । म संग बास्तबिक गितार नभए पनि मनको गितारलाई संम्झि हावामा हात चलाउन भने कहिलै छाडिनँ । मैले पहिले-पहिले समला तालमा र पछि अन्य तालहरूको पनि हावामा हात चलाएर मुखले आवाज निकाल्दै अभ्यास गरि नै रहें ।

मैले मेरो गाउँका साथिहरू संग गितार किन्ने बारे प्रस्ताव निकै पटक राखेको थिए । हामीहरू संग गितार किन्ने पैसा नै नभएकाले कुनै उपाय निकाल्नै पर्ने थियो । हामीहरूको सोचाईमा पैसा जम्मा गर्ने मूल श्रोत नै देउसी देखियो । हामीहरूले दीपावलिको अवसरमा देउसी खेल्ने निश्चित गरियो । हामीहरूले देउसी खेल्नुको मुख्य उदेश्यहरू २ वटा भएका थिए । (१) आफ्नो पार्टि नेकपा (माले) लाई आर्थिक सहयोग गर्नु (२) नयाँ गितारको खरिद गरि हाम्रो मनको लक्ष्य पुरा गर्नु । हामीहरू गाँउका त्यसबेलाका चल्ता पुर्जामा म लगाएत धर्म भट्टराई, डिल्लिराम भट्टराई, डिल्लि सेर राई, बलराम भट्टराई, बिष्णु पोख्रेल, आदिका साथै पंडित परिवार सम्पुर्ण सदस्यहरू थिए । हामीहरूले दीपावलिको उपलक्ष्यमा हाम्रो वडा नम्बर छ मा पर्ने बर्लमभिट्टा, हाँस्खोरा, लोदाबारि, दहलु, मादलडागा गाउँहरूमा मा ३ दिन ३ रात प्राय: प्रत्येक घरमा रिठ्ठो नबिराई लगातार देउसी खेलेका थियौं ।

हामीहरूले हारमोनियम र मादलको तालमा जनताका गीतहरू नै गाएर देउसी खेलेका थियौं । त्यति बेला सम्म संकल्प परिवारद्दारा प्रकाशित संगालो  "जनताका गीतहरू" भन्ने पुस्तक प्राप्त गरिसकेका थियौं । हामीहरूलाई त्यो पुस्तकले गीत गाउँनुमा निकै मदत गरेको थियो । हामीहरूले देउसी मात्र होईन, गीतको माध्यमाबाट गाउँघरमा चेतनाको बिकुल फुक्ने काम पनि गरेका थियौं । हामीहरूले दिन- रात निकै मेहनत गरेर खेलेको देउसीबाट सोचे भन्दा बढि नै गाउँघरबाट दान दान्तब्यहरू उठेको थियो । हामीहरूको लगनशिलता, मेहनत, जागरुकताको फल राम्रै पाउन सकेकोमा सबै सदस्यहरू हर्षले गदगद भएका थियौं । हाम्रो गाउँमा गितार भित्रिने निश्चित भएकोमा म झन खुसिले खितखिताई रहेको थिए ।

 

गितार किन्दाको घटना

हामीहरूले देउसीबाट उठेको केही रकम पार्टिलाई बुझाई बाँकि रहेको रकमले गितार किन्ने शुरुको योजना नै थियो । म एकदिन बिहानै घरबाट एक्लै रकमलाई गोजिमा हालि भारतको शिलिगढि बजार तिर गितार किन्न हिडें । हामीहरूले शिलिगढिमा गितार किन्न पाईन्छ भन्ने सुनेका थियौं । म मेरो कान्छा मामाको घर धुलाबारि जाँदा २-३ पटक शिलिगढि बजारलाई परिक्रम गरिसकेकाले त्यस ठाँउको अनुभवि नै थिए । यसैले नै होला साथिहरूले मलाई एक्लै गितार किन्नका लागि शिलिगढि पठाउनु भएको थियो । मलाई पनि कति खेर गितार किनेर बजाउ-बजाउ भइरहेको अवस्थामा थिए ।

म गौरादहबाट हिड्दै दमक पुगि बस चढेर काकरभिट्टा पुगें । म त्यहाबाट रिक्सामा चढि मेचि पुल पार गरेर भारतको पानिट्यांकिबाट बस चढि नक्सालबाढि हुँदै सिलिगुढी बजार पुगे ।  मैले २-३ वटा म्यूजिकल सपमा गई गितार बजाउदै छान्न थाले । मलाई कुन गितार राम्रो हुन्छ भन्ने बास्तबमा थाहा नै थिएन । मैले यस भन्दा अगाडि हावामा गितार बजाएको अनुभव बाहेक अन्य अनुबव नै थिएन । मैले अन्तिममा अलिक ठूलो, चिल्लो, बजाउदा गहकिलो आवाज आउने गितार छानेर किनेको थिए । मेरो साथमा गितार आए पछि गमक्क फुल्दै  काँधमा गितारलाई बोकें । मैले गितार सिकेर भबिष्यमा राम्रो गायक र संगीतकार बन्ने  योजनाहरू पनि मनमनै बनाएको थिएँ । म सिलिगुढिबाट बस चढि उत्साह, उमङ्का साथ काँधमा गितार भिरेर पुन: पानिट्यांकिमा ओर्लिएको थिए ।

म पानिट्यांकिबाट काँधमा गितार भिरेर ठक-ठक काकडभिट्टा तिर हिडिरहेको थिए । मलाई एकजना मानिसले मेरो नजिक आई बाटो छेक्यो अनि भन्यो यो समान नेपाल लान पाउदैनस ।  मलाई यो सामन दे । म पुलिस हुँ ।

किन  ? के भयो र  ? मैले मेरो सामन नेपाल लान पाउदिनँ उसलाई उल्टै सोधें ।

यो समान इल्लिगल हो । भारतको सामन नेपाल लान पाउदैनस । उसले मलाई हप्काउने शैलिमा निकै रवाफ देखाउदै भन्यो ।

म संग समान किनेको पसलको रसिद छ । यो थोरा चोरिको समान हो र  ? यत्रो दुख: गरेर किनेको गितार लान पाउदैनस भन्दा मलाई पनि सनक्कै रिस ऊठिसकेको थियो ।

यदि यो नेपाल लाने नै हो भने मलाई केही रकम कमिशन दिनु पर्छ । नत्र यो सामन लान पाउदैनस भन्दै मेरो गितार तान्न थाल्यो । मैले मरिगए गितारलाई छाडिन । मैले बुझि हाले यो ठग हो र यसले मलाई ठग्न खोजिरहेकोछ ।

मैले भनि हाले- म तिमिलाई पैसा दिन सक्दिनँ । यदि मैले पैसा दिनु नै पर्छ भने हिड कस्टम अफिसमा । मेरो गितार तान्ने कोशिस नगर । मैले पनि निकै कडकिदै उसलाई भने । मलाई त्यो ब्यक्तिले निकै डर, त्रास पनि देखाइ रहेको थियो । मलाई लुट्न एकान्त ठाँउ तिर पनि लान खोज्दै थियो । म सानै जिलिगाण्टे भए पनि डराइन त्यसले ईसारा गरेको ठांउतिर मरि गए गइनँ ।

मैले उल्टै पुलिस अफिसमा हिड भनेर डर देखाएँ । त्यो संग बादबिबाद गर्दे गर्दा अचानक एउटा पुलिस पनि परबाट आउदै गरेको देखें । मैले कराएर पुलिसलाई बोलाए । त्यो ठग मानिस पुलिस देख्ने बित्तिक्कै मलाई गालि गर्दै एका पट्टि चम्पट ठोकेको थियो । मैले त्यो ठग भागेकोमा खुसि हुँदै ठग संग गितार बचाएकोमा लामो श्वास तानेर आँखा चिम्म गरे । मैले गितारलाई अझ दह्रो समाति पानिट्यांकिबाट हतार-हतार रिक्सा चढि काकडभिट्टा आएको थिए ।

म सरासर नेपालको भन्सार कार्यलयमा पनि गए । यो गितार गाउँको क्लबका लागि किनेर ल्याएको हो भनि रसिद देखाए । नेपालका भन्सार कर्मचारिले पनि रसिद हेरि केही नभनि छोडि दिएकाले खुसिले ३ बित्ता पनि उफ्रिए । मलाई नेपाल भंसारले पनि गितार नेपाल लानका लागि दुख: दिन सक्थ्थो । मेरो अब भने गितार बजाउने चाहना र ईच्छाहरू पुर्ण हुने भएकाले गदगद हुदै बस चडि गाउँतिर लागेको थिए । थियो । हाम्रो गाउँमा एउटा नयाँ गितार भित्रिएको थियो । मैले गितार किन्न जाँदाको सबै घटनाहरू साथिहरूलाई सुनाएको थिए । समान किन्न एक्लै जानु हुदैन थियो भन्ने निष्कर्ष पनि निकाल्यौं तर जे हुनु थियो भईसकेको थियो ।

मैले हावामा गितार बजाएर गरेको अभ्यासले मलाई निकै सजिलो बनाएको थियो । मैले गितारको तारहरू मिलाउने देखि, मेजर, माईनर कर्डसहरूका बारेमा गितार बजाउन जान्ने साथिहरू संग चाडै नै सिकेको थिए । म समय पाउन साथ गीत गाउँदै गितारमा स्वरहरू मिलाउदै बाँया हातले कर्डसहरू चाल्नका लागि अभ्यास गर्न थाले । म चाडै नै सामान्यता जुनसुकै गीतहरूमा पनि स्वर सुनेर मेजर, माईनर कर्डसहरू नहेरि चाल्नमा पोख्त भइसकेको थिए । हामीहरू स्थानिय कलाकारहरू मिलेर गितार बजाउदै मेरो गाउँको प्राथामिक स्कूलको प्राङगणमा प्रगतिशिल  गीतहरू गाएका थियौं । जुन कार्यक्रम पहिलो र अन्तिम पनि भएको आज पनि संझन्छु । मैले गितारको कर्डस संगै मेरो गला (स्वर) पनि तिखारि रहेको थिए । मैले गीतहरू गाएको सुनि साथिहरूले तिम्रो त मिठो स्वर छ भनि खुब फुर्काउथे । म पनि खुसिले निकै फुरुक्क नै हुन्थे । म आफ्नो स्वर निकै राम्रो भएकाले भबिष्यमा गायक बन्न सक्ने रहेछु भन्ने कल्पना पनि गर्दथें ।

 

कलेजमा गायककार नै भईयो

मैले २०३६/३७ सालमा एस.एल.सि पास गरे पछि हात्तिसार क्यामपस धरानमा भर्ना भइ अध्ययन गर्न थालें । मेरो पढनुको मुख्य उदेश्य र लक्ष्य भनेको नै राम्रो पढेर डाक्टर वा ईन्जिनियर हुनु भन्ने थियो । मैले क्यामपसमा पढन थाले पछि झापाबाट ट्रान्फर पार्टि कन्ट्याक्ट पनि चाडै नै पाएको थिए । मैले प्रगतिशिल पक्षका विद्यार्थी नेता तथा पार्टिका भूमिगत नेताहरूलाई धरानमा पनि चाडै नै चिन्ने मौका पाएको थिए । मेरो पढाई बाहेक गीत संगीत प्रति चाख भएकाले, मलाई सांस्कृतिक बिभागमा काम गर्न खटाईयो । हामीहरूले क्यामपसमा एउटा सांस्कृतिक टिम नै बनायौं । हामीहरू म लगाएत खगेन्द्र श्रेष्ठ, कृष्ण लावति, टंक काफ्ले, हेमन्त सुबेदी, (अन्य साथिहरूको नाम बिर्सिएँ) आदि कलाकारहरू थियौं । हामीहरूलाई कहिलेकहि क्यामपसमा मंजुल र शम्भु राई आएर साँगितिक प्रशिक्षण पनि दिने गर्नु हुन्थ्थो । म यसबाट गीत गाउँनु र बजाउनुमा झन खारिइरहेको थिए । म गितार बजाउनु मात्र होईन गायन कलामा पनि निकै पोख्त भइसकेको थिए । हामीहरू क्यामपस तथा अन्तर क्यामपसहरूको सांस्कृतिक कार्यक्रमहरूमा पनि भाग लिन्थ्थौं । हामीहरू जमेर नै जनताका गीतहरू गाउँथ्थौं ।

म आफै गीत लेख्ने, गाउँने र संगीत गर्ने पनि भइसकेको थिए । मैले प्राय: गीत संगीतका आधरभूत नलेजहरू जानिसकेको थिए । हामीहरूले महेन्द्र क्यामपस र हात्तिसार क्यामपसका कलाकारहरू मिलेर गीत रेकर्ड गरेर एलबम समेत निकालेका थियौं । मैले आफै लेखेर, संगीत गरेर गाएको गीत पनि रेकर्ड गराएको थिए । जुन एक लाईन अझै पनि संझिरहेकोछु-

कल्पना नै कल्पनामा डुबेर के गर्ने

बास्ताबिकता छैन भने

माया प्रितिका गीतहरू गाएर के गर्ने

जनताको मन छुदैन भने ।

 

गीत संगीत देखि टाढा भए

हामीहरूले रेकर्ड गरेको चक्का म संग पछि सम्म पनि एक प्रति थियो । मेरो दाई डा. बिष्णु राई को काठमान्डौ स्थित बुध्दनगरको घरमा चोरि भए संगसंगै मेरो गीत भएको चक्का पनि चोरि भएको थियो । हामीहरूले देउसी खेलेर किनेको गिटार गाउँमा कसैले नचलाएकोले काठमान्डौमा नै  लिएर आएको थिए । त्यो गितार निकै बुढो भएकाले आफै मक्किएर झ्रयामझुरुम भएकाले माया लाग्दा लाग्दै फालिदिए । म मेरो बाल्य जिज्ञासाको तृष्णालाई मेटाउन रेडियो नेपाल पनि पुगेको थिए । मैले काठमान्डौ आए पछि गीत संगीत भन्दा पनि पढाई र जागिरलाई पहिलो प्राथामिकता दिन थाले । यसले गर्दा गायन क्षेत्रमा लागे पछि चाहिने मुख्य काम साधानामा लिप्त हुन सकिन ।

कुनै पनि गायक वा संगीतकारहरूले साधनामा ध्यान दिन सकेन भने उसले संगीतको सृजना गर्न सक्दैन । मैले गीत संगीत अथाह सागर नै हो भन्ने बुझेको थिए । मैले सांगितिक सागरको एक किनारमा मात्र ऊभिने कोशिस गरे तर पौडिने कोशिसबाट पछि हटेको थिए । मैले सांगितिक सागरको गहिराईमा डुब्न भन्दा किताब रुपि सागरमा डुब्न मन पराएकाले सांगितिक यात्रालाई बिचैमा छोडि दिएको थिए । मैले पनि गीत संगीतलाई केही समय दिन चाहेको भए केही प्रगति गर्थे होला कि भनि अहिले सम्झन्छु  । अहिले पनि गीत संगीत र गायन प्रति मेरो मोह मरेको छैन । आजकाल मेरो लागि गीत संगीत र गायन मृगतृष्णा जस्तै भएकोछ ।

 

९ अक्टोबर २०१४

तु क्वा वान, हङकङ




1 2 3 4 5
please rate this article     Poor
Excellent    

 Visitor's Comments !
there are no comments...

Most recent articles in Memoir / संस्मरण category

गीत संगीत मेरो मनको मृगतृष्णा मात्र भयो
म मुसुमुसु हाँस्दै अस्पतालबाट बाहिरिए
हङकङका साहित्यिक जमातमा भिज्न नसक्दा (डायरि नं २० अगस्त २०१४)
हङकङ, जीवन र भयभीतताको पराकाष्ठा
बन्दुक, बन्दना, जुवा र जुली
रोसीका हजार छाल
नीलगिरिको केरकार
कालु पाँडे हराएको खबर
मुक्तिनाथलाई स्वस्ति-स्वस्ति !
हर्क र बिस्मातसँगसँगै (सुरुसुरुमा कविता छापिंदाको प्रभावहरू)
चोखो प्रेमको अनन्त पिडा
मेरो वाउको गाउँ
प्यारी संगीनीको अन्तिम जीवन यात्रा
हङकङबाट काठमाण्डौसम्म
फ्रान्कोनियाको मेट्रो
मेरील्याण्डका उडुस
घुम्दै जाँदा साथीसँग मुक्का हाना हान
हेल्सेको रेडियो

    Links
Column / स्तम्भ

    Random Pick
ओ सम्पादक ज्यू
मेरो गीत छापिदिनु परो !
त्यो नपुंसकताको
बस्ती भन्दा पर...
बालुवाको शहरमा ढलेका
सुनौला सपनाका थुङ्गाहरु माथि बसेर

    Statistics
Total Articles
670
Total Authors
231
Total Views
687390
Total Categories
15

  More Links

Srijanshil Sahitya Samaj Hong Kong, Online Literature Collection of all Genre ...
Copyright 2020 © www.literature.bagaicha.com